Αυτά που πετάει στην θάλασσα η ΛΑΡΚΟ είναι χρήσιμα ορυκτά

Κάποια στοιχεία από παρουσίαση της κας Σαλωμίδου του ΕΛΚΕΘΕ σε ημερίδα του Μεσόγειος ΣΟΣ για τον Βόρειο Ευβοϊκό.Η ομιλήτρια αναφέρθηκε στη μεταλλευτική δραστηριότητα της ΛΑΡΚΟ, στηριζόμενη σε μελέτες του ΕΛΚΕΘΕ που ασχολείται εδώ και 24 χρόνια με τις επιπτώσεις στην περιοχή. Ανέφερε ότι υπάρχει σημαντικό υποθαλάσσιο απόθεμα σκουριάς, καθώς η εταιρία ότι περισσεύει από τη μεταλλευτική δραστηριότητα το φορτώνει στα καραβάκια και το πετάει στο βυθό της θάλασσας έξω από τον όρμο της Λάρυμνας. Σε 20 τετραγωνικά χιλιόμετρα φτάνει η σκουριά, με πάχος 2,5 μέτρα στο μέγιστο. Οι επιπτώσεις στο θαλάσσιο οικοσύστημα από την εναπόθεση της σκουριάς είναι: - ότι αλλοιώνεται η μορφολογία του βυθού, υπάρχει άρδην επέμβαση στο θαλάσσιο περιβάλλον, - επηρεάζεται η βιοποικιλότητα, δεν μπορούν όλοι οι οργανισμοί να αντέξουν αυτό το συνεχές θάψιμο και είτε πεθαίνουν είτε φεύγουν αν μπορούν να το κάνουν, - υπάρχει μεταφορά μεταλλικών ιόντων στη στήλη του νερού, στο ίζημα του πυθμένα, στο νερό μεταξύ των πόρων του ιζήματος, στους θαλάσσιους οργανισμούς. Η αύξηση των μετάλλων στους θαλάσσιους οργανισμούς εμφανίζει μια διαχρονική σημαντική ανοδική τάση. Η ομιλήτρια υποστήριξε ότι η ανάκαμψη της βιοποικιλότητας για να γίνει πρέπει να υπάρχει άμεση παύση απόρριψης και θα αρχίσει να επανέρχεται μετά από 10 χρόνια. Η κα *Σαλωμίδη* έθεσε το ερώτημα ότι *<<ενώ συσσωρεύονται τόσα μέταλλα στους οργανισμούς, καθόμαστε απλά και κοιτάμε;>>*, για να απαντήσει η ίδια ότι *<<ναι αυτό συμβαίνει γιατί αν δούμε τα ασφαλή όρια με τη νομοθεσία δεν τα ξεπερνάμε ακόμα και επιτρέπεται μέχρι και η κατανάλωση των θαλασσίων ειδών>>. * Όπως υποστήριξε δεν μπορούνε να επέμβουνε γιατί δεν έχουν ξεπεραστεί τα όρια που έχουνε θεσπίσει, *<<χωρίς πάντα να είμαστε σίγουροι αν είναι σωστά>>. * Χαρακτηριστικό είναι το σχόλιό της *<<..η αντίληψη ό,τι δεν είναι άμεσα και βραχυπρόθεσμα επικίνδυνο για τον άνθρωπο είναι και επιτρεπτό, είναι μια πάρα πολύ παρωχημένη και ανθρωποκεντρική αντίληψη και δεν συνάδει με τη σύγχρονη αντίληψη για το περιβάλλον και ειδικά το θαλάσσιο είναι φυσικό αγαθό, είναι ζωντανό δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως χωματερή>>. * Εξετάζοντας το θέμα από άλλη σκοπιά, η ομιλήτρια επισήμανε ότι ανάμεσα σε αυτά που πετάει η ΛΑΡΚΟ στη θάλασσα είναι ορυκτά, όπως το σίδηρο σε μεγάλη ποσότητα, που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν και το χαρακτήρισε αυτό που γίνεται *<<φοβερή σπατάλη>>.* Τώρα δεν υπάρχει η τεχνολογία να αξιοποιηθούν αυτού του είδους τα απορρίμματα, η επόμενη γενιά όμως μπορεί να έχει αυτή τη γνώση. Βάση αυτής της άποψης, προτείνεται η αποθήκευση όλων αυτών των απορριμμάτων σε χερσαίους χώρους βάση μελέτης με την κατάλληλη πρακτική, ώστε να μπορέσει η επόμενη γενιά να τα αξιοποιήσει, δεδομένου ότι με την εκμετάλλευση που γίνεται θα έχουν εξαντληθεί τα υπάρχοντα αποθέματα μεταλλευμάτων τα επόμενα χρόνια. Μια τέτοια αντιμετώπιση θα βοηθούσε και στη διάσωση της θάλασσας αλλά και στη διαχείριση των απορριμμάτων. Η κα *Σαλωμίδη* στάθηκε και στα ευχάριστα νέα, ότι η ΛΑΡΚΟ θα σταματήσει να πετάει τη σκουριά και έτσι σε δέκα και πλέον χρόνια το οικοσύστημα του Βόρειου Ευβοϊκού θα έχει ξεπεράσει το πρόβλημα. Η ομιλήτρια κατέληξε στο συμπέρασμα ότι *<<όλες οι ανθρώπινες δραστηριότητες είναι θετικές και δεν χρειάζεται καμία να καταργηθεί και ότι αυτό που χρειάζεται είναι να αρχίζουμε να τις κοιτάμε μέσα από το πρίσμα της αειφορίας και να έχουν όσο το δυνατόν μικρότερες επιπτώσεις για το περιβάλλον και για εμάς>>. * Τόνισε ακόμα πρέπει να ξαναδούμε το θέμα της αστικοποίησης και των βιομηχανικών ζωνών. Όπως είπε χαρακτηριστικά, η φράση που χρησιμοποιούμε *<<ότι έχουμε μείνει πίσω στην ανάπτυξη>>* μήπως δεν είναι μειονέκτημα αλλά πλεονέκτημα, γιατί μας δίνει την ευκαιρία να μην κάνουμε τα λάθη των <<ανεπτυγμένων αστικών κέντρων>> αλλά να δώσουμε νέα διάσταση στην ανάπτυξη αυτή. Αναφέρθηκε ακόμα στο νόμο 3422/2005, με τον οποίο κυρώθηκε η Διεθνής Σύμβαση του Aarchus της *25/6/1998* και δίνει τη δυνατότητα για πρόσβαση στις πληροφορίες και για συμμετοχή του κοινού στη λήψη αποφάσεων και πρόσβαση στη δικαιοσύνη για περιβαλλοντικά θέματα. Αναλυτικά η σύμβαση δίνει τα δικαιώματα: *α)* της πρόσβασης σε πληροφορίες για θέματα περιβάλλοντος, τις οποίες κατέχουν οι δημόσιες αρχές, *β)* της συμμετοχής στις διαδικασίες λήψης των αποφάσεων που αφορούν τα θέματα αυτά, και *γ)* της δικαστικής προστασίας σε περίπτωση παραβίασης των παραπάνω δύο δικαιωμάτων. *<<Το κοινό οφείλει και πρέπει να συμμετέχει στη λήψη αποφάσεων. Κάθε μεγάλο έργο που πρόκειται να γίνει από εδώ και πέρα πρέπει να παίρνει τη σύμφωνη γνώμη του κοινού ή όποιου θέλει να συμμετέχει στη λήψη αυτής της απόφασης. Αν θα γίνει μια νέα ΛΑΡΚΟ ή ένα θαλάσσιο πάρκο είναι πλέον στο δικό μας χέρι>>* σχολίασε η ομιλήτρια.